Ցեղասպանության 111-րդ տարելիցը, մեր ներսում միայն ցավը չէ, որ խոսում է․ այնտեղ ապրում է նաև լռություն, հպարտություն և անսասան հավատ, որ հիշողությունը կարող է դառնալ լույս՝ ապագայի համար։

ՀՊՄՀ հենակետային վարժարանի աշակերտների այցը Հայոց ցեղասպանության հուշահամալիր այս տարի ևս վերածվեց ոչ միայն կրթական, այլև խորապես մարդկային փորձառության։ Դա մի պահ էր, երբ լռությունը ավելի բարձր էր խոսում, քան բառերը, իսկ յուրաքանչյուր ծաղիկ՝ դառնում էր հիշողության ու սիրո փոքրիկ խոստում։

Աշակերտները քայլում էին հուշահամալիրում ոչ միայն որպես այցելուներ, այլ որպես սերունդ, որ փորձում է լսել անցյալի ձայնը և հասկանալ՝ ինչ է նշանակում լինել հիշողություն կրող մարդ։ Ծաղիկների խոնարհումը դարձավ ոչ թե միայն հարգանքի նշան, այլ՝ ներքին խոստում՝ չմոռանալ, չթուլացնել և միշտ պահել մարդկային արժանապատվության լույսը։

Այս ամենը տարիների ընթացքում վերածվել է գեղեցիկ ավանդույթի՝ «Ծաղիկներ անցյալի ցավից» նախաձեռնության, որը մեր վարժարանում այլևս պարզապես միջոցառում չէ։ Այն դարձել է զգացողություն, միասնություն, և ամենակարևորը՝ սերունդների միջև անտես, բայց ամուր կամուրջ։

Աշակերտները կամավորությամբ հավաքում են ծաղկաթերթիկներ, ներգրավվում են աշխատանքներում, և իրենց փոքր, բայց անկեղծ մասնակցությամբ դառնում են մեծ գաղափարի կրողներ։ Սա այն պահերից է, երբ կրթությունը դառնում է ապրում, իսկ ապրումը՝ արժեք։

Այս նախաձեռնությունը մեզ սովորեցնում է մի պարզ, բայց խոր ճշմարտություն՝ հիշել նշանակում է սիրել կյանքը ավելի ուժեղ, քան ցավը։ Եվ հենց այդ սիրով է, որ մենք հավատում ենք ապագային՝ լուսավոր, գիտակից և մարդասեր։

Թող այս ավանդույթը ոչ միայն շարունակվի, այլև աճի՝ իր հետ տանելով մի սերունդ, որը կկարողանա ցավից ծաղիկներ աճեցնել և այդ ծաղիկներով լուսավորել վաղվա օրը։